Okazywanie wiary

Wiara… Czym ona jest? Wyznajemy wiarę, wierzymy w rzeczy nienamacalne, przyjmujemy istnienie zjawisk niewytłumaczalnych, obdarzamy kogoś zaufaniem. Jeśliby nie patrzeć na podziały wewnętrzne, reformacje i inne cuda na kiju, największą religią na świecie jest chrześcijaństwo, składające się z rzymsko- i grekokatolików, prawosławnych, luteran i tuzin innych odłamów; jest ich… nas… 1,9 miliarda (na dzień dzisiejszy na Ziemi żyje około 6,7 miliarda). Drugą co do największych religii jest islam (1,1 mld), a później hinduizm (781 mln), buddyzm (324 mln), sikhizm (19 mln) i judaizm (14 mln). Każda z tych religii ma swoje symbole, nieważne czy to krzyż, gwiazda Dawida, półksiężyc z gwiazdą, swastyka, sierp z młotem czy inny znak. Każda osoba wierząca, oprócz tego, że chodzi do swojego kościoła, meczetu czy świątyni, często okazuje swoją wiarę także na ulicy, wręcz obnosi się z nią. Po jaką cholerę?

Od razu powiem, że sam noszę krzyżyk na łańcuszku pod koszulą, żebyście nie zarzucali mi później żadnej hipokryzji. Jestem chrześcijaninem wierzącym i praktykującym, jednak nie idę przez centrum miasta, krzycząc: patrzcie, wierzę w zmartwychwstanie Chrystusa! Dla mnie jest to brakiem szacunku dla siebie i własnej wiary. Co mnie natchnęło do takiego tematu? Ano, dzisiaj właśnie idąc ulicą Najświętszej Maryi Panny (do tego też kiedyś wrócę), zauważyłem kobietę, która szła w przeciwnym kierunku. Gdy się mijaliśmy, zwróciłem uwagę na trzy rzeczy. Primo: była to kobieta stara, starsza chyba od mojej Babci. Secundo: miała na głowie wielki, moherowy beret. Tertio: była ubrana w jakieś trzy kurtki, a na wierzchu miała zawieszony złoty krzyż długością sięgający do pasa, dwa różańce plus jeszcze jeden w ręku. Nie no, bez żartów, czy tacy ludzie mają jakieś kompleksy, że tak manifestują swoją wiarę? Przecież to, że jest chrześcijanką nikogo u nas nie dziwi; W Polsce 44% ludzi praktykuje chrześcijaństwo. Jednak, mimo to, ta kobieta idzie przez całe miasto okazując swoją wiarę w Jezusa.

Gdy szła ona tak przez Jerozolimę – patrzyliby na nią dziwnie. Gdyby szła tak przez Lomé – niektórzy patrzyliby z niechęcią. W Bagdadzie by ją zastrzelono.

A teraz odwróćmy sytuację: przez Legnicę idzie ortodoksyjny żyd albo muzułmanin. Oboje wyglądają zdecydowanie dziwnie, odróżniają się od reszty ludzi albo czarnym strojem, śmiesznym nakryciem głowy i kręconymi pejsami albo też powłóczystą szatą i turbanem na głowie, ewentualnie z zakrytą twarzą, jeśli to muzułmanka. Zamiast mnie idzie banda dresów, która nie zrobiłaby nic staruszce z krzyżem, jednak żyd lub muzułmanin mu się już nie podoba, nawet jeżeli to muzułmańska staruszka w kwefie. A jak coś się dresom nie podoba, to jatka gotowa. Po fakcie można by się zapytać: po co ona ubrała się po muzułmańsku? Przecież jesteśmy w Polsce, a nie w Arabii. Chyba zabiłbym za takie zdanie.

Nie powinno się tak bardzo manifestować swojej wiary. Chodzisz do kościoła? Okay, spoko. Nosisz krzyżyk? Fajnie, noś go dalej. Ale nie staraj się go wszystkim pokazać, żeby powiedzieć im: ja mam krzyżyk, a ty nie, więc jestem lepszym chrześcijaninem. Bo tak to na razie wygląda. Dlaczego nie mogę wyjść na ulicę z gwiazdą Dawida na piersi, żeby nie natrafić na obelgi i wulgarne słowa? Pomijam już totalne ignorowanie religii w naszym kraju nawet przez rząd i prezydenta. Może i przyjmują Dalajlamę w swoich pałacach, ale wyraźnie widać, że są chrześcijanami. Dlaczego prezydent kończy swoją przysięgę słowami: tak mi dopomóż Bóg? Dlaczego mamy ulice i aleje Najświętszej Maryi Panny, świętego Jerzego, świętego Jana czy innych apostołów, a nie ma ulic imienia Mahometa czy jakiegoś proroka hinduizmu? I, w końcu, dlaczego nie mogę wyznawać we własnym kraju jakiejkolwiek religii bez aprobaty społeczeństwa? Nie, żebym chciał się zmienić, ale dlaczego tak jest?

Bo to Polska właśnie.