Ale w końcu wy, ludzie, zawsze niszczycie to, co kochacie, prawda?

- Caprica
^{(BSG 3×19, Crossroads)}

Siedzę sobie przed monitorem, słuchając Ressurection Hub Beara McCreary’ego i dumam nad ludzką egzystencją. Zacznijmy od tego, że bodajże przedwczoraj rozmawiałem z kolegą, który ambitnie stwierdził, iż wszystkie żywe stworzenia na Ziemi zasługują na taki sam szacunek i wszystkie organizmy powinny być równe. Och, jakie to poetyckie! Cóż, nazwijcie mnie jak chcecie, ale moje przekonania są całkiem inne: człowiek > fauna > flora. Tak, zdaję sobie sprawę, że gatunek Homo sapiens sapiens jest również przedstawicielem świata zwierząt, lecz jedynie ludzie potrafili i wciąż potrafią stworzyć i utrzymać w pełni rozwiniętą cywilizację. Czy to dobrze? Widać z obserwacji, że bardzo daleko nam do ideału, jednak żadna inna istota nie ma zdolności ani predyspozycji do utworzenia czegokolwiek tak skomplikowanego, co stawia nas na czele łańcucha społecznego w świecie zwierząt. Och, jakie wyróżnienie.

Faktem jest jednak to, że człowiek nie jest jeszcze przystosowany do swoich osiągnięć. Cytując: nasze technologia zawsze wyprzedzała nasze serce ^{(Leland Adama, BSG 4×20, Daybreak)}. Mimo, iż stworzyliśmy rozwiniętą cywilizację 0.7 stopnia w skali Kardaszewa, nie potrafimy nad nią czasami zapanować, a tym bardziej rozwinąć w zdrowy sposób. Wszystko zaczyna koncentrować się wokół pieniędzy, dóbr materialnych, pozycji społecznej, kontraktów oraz wciąż rozwijającej się technologii. Ludzie wyręczają się rewolucyjnymi zdobyczami nauki, czego konsekwencją jest degeneracja zamiast ewolucji. W pogoni za pieniędzmi, tracimy nasze prawdziwe ludzkie cechy, takie, które rzeczywiście powinny nas charakteryzować. Wspominałem już o tym, że przymiotnik ludzki stracił dla mnie swoją wartość.

Ludzie są źli, chciwi, egoistyczni. Nie szanują równych, nie tolerują innych. Niszczą, zamiast budować. Uciekają przed obowiązkami, wymawiając się na tysiące różnych sposobów. Poddają się presji tłumu, gubiąc gdzieś wolną wolę i swój decydujący głos. Zatruwają świat, nie bacząc na konsekwencje. Działają pochopnie, nie myśląc o przyczynach i skutkach napotykanych zdarzeń. Zapominają o przeszłości, zaniedbują teraźniejszość i nie dbają o przyszłość. Zaczynają kreować nowe systemy wartości, by ich działania, niegdyś etycznie i moralnie naganne, dołączyły do porządku dziennego. Bawią się w Boga, udając ateistów i zapominając o wierze. Wyraz nieludzki ewoluował w ludzki.

Jednak gdzieś na świecie są ludzie, którzy żyją w zgodzie z własnym sumieniem. Bowiem największym cudem ludzkości jest to, iż mogą kochać. Wiążą się, wychowują dzieci. Uczą się na własnych błędach i przekazują tę wiedzę innym. Pamiętają o przeszłości, by budować lepszą przyszłość. Egoizm zastąpili altruizmem, a nienawiść – przyjaźnią i miłością. Jakim ja jestem człowiekiem? Zdecydowanie bardziej i mniej ludzkim niżbym chciał, w każdym znaczeniu tego stwierdzenia. Tak mówimy wszyscy.