Co do nazwy, cóż… Cytat z Wikipedii masz podany wyżej jeśli chodzi o słowo „rock”, a określenie „camp rock” chyba można by przypasować do takich… ‘zespołów’. Nie trzeba wymyślać od razu nic nowego z kosmosu.

A w poprzednim komentarzu nie zdążyłem nawet zaznaczyć, bo się spieszyłem do pracy (no i masz, nawet nie miałem czasu na przyjemność odpisania Ci do końca, taki ze mnie zdegenerowany stwór :D), ale całkowicie nie zgadzam się także z ostatnim akapitem. Nie mam pojęcia, skąd formułujesz takie apokaliptyczne wnioski, ale moim zdaniem są one raczej wynikiem jakichś mocno pesymistycznych, dłuższych samotnych przemyśleń, niż rzeczywistych obserwacji środowiska wokół. Bo ja rozglądam się wokół i widzę ludzi, którzy chcą ‘zbudować dom/zasadzić drzewo/spłodzić córkę’ i takich o wielkich ambicjach, jak i o wielkich marzeniach na przyszłość, które stopniowo starają się realizować. Mamy pracę, studia i swoje życie prywatne, a mimo to często spotykamy się na piwo, na wypad na film, na wypad gdzieś do innego miasta (niedługo Książ, niedawno Praga) i tak dalej… Mówię o mnie i moich znajomych, tych bliższych i tych dalszych. Gdzie tutaj „zaliczanie lasek dla lansu” i brak jakichkolwiek chęci do czegokolwiek ambitnego? Dzisiejsi młodzi ludzie są wyjątkowo ambitni, mają mnóstwo perspektyw przed sobą… Czy coś z tego wyjdzie, zobaczymy. Ale na pewno mamy dużo lepiej, niż np. nasi rodzice za czasów PRL. I mówię tutaj zarówno o ludziach z pracy, jak i ze szkoły/uczelni i jeszcze innych, a więc o całkiem różnych kręgach… a jednak wszystkich mogę opisać podobnymi słowami powyżej.

Poza tym uważam, że stwierdzeń dotyczących innych ludzi i ich stosunku do życia nie należy formułować, gdy odpowiednio wiele się nie przeżyje i odpowiednio dużo ludzi na swojej drodze nie spotka. Ja nie formułuję takowych ostatecznych prawd (co najwyżej kilka różnych myśli wynikłych z obserwacji życia dokoła, nie z rozległych badań i wieloletnich doświadczeń) i Tobie również radzę przyjęcie bardziej pokornej postawy względem świata ;) Moim zdaniem ani ja, ani Ty nie mamy wystarczających podstaw, aby oceniać nie tylko całe społeczeństwo, ale wręcz całą cywilizację… Choć to tylko moja filozofia, której naturalnie nie musisz podzielać.

Aquenral :
Ja rozumiem, naprawdę, ale dlaczego nazywa się to rock? Nie można było wymyślić nowej nazwy?

Cytat z Wikipedii: „Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji”. Jonas Brothers używają gitar i perkusji więc bardziej pasuje rock niźli techno czy hip-hop.

Sky rzekł:
Hmm. Najpierw narzekasz na homofobów i głupotę ludzką, a potem sam określasz Jonas Brothers, że wyglądają jak ?homoseksualne prostytutki.

No cóż, napisałem o stereotypowych homoseksualnych prostytutkach, a słowo stereotypowe zmienia cały sens wypowiedzi, nie patrząc już na treść w nawiasie ;)

Sky rzekł:
Dalej: piszesz, że ?społeczeństwo staje się jednolite, jednokolorowe, gdzie każdy inny kolor staje się obcą jednostką, którą należy natychmiastowo wykluczyć?, podczas gdy sam jedziesz ostro po Jonas Brothers, ponieważ nie zgadzają się z Twoim wizerunkiem rockowego zespołu.

Jadę ostro po Jonas Brothers, bo mam prawo do wolnego osądu, co gwarantuje mi mnóstwo podpisanych umów międzynarodowych, heh. Cóż, nie podoba mi się ten styl, zresztą tak jak i Tobie, więc mogę chyba napisać, że tak jest. Poza tym, szczerze mówiąc, nie wiem jak ten cytat odnosi się do tego, co napisałeś, ale z tego, co rozumiem, jestem hipokrytą, bo nie podoba mi się ten zespół, tak?

Sky rzekł:
Wiele nastolatek czy wręcz dzieci o wiele bardziej podziwia Jonas Brothers, bo bardziej to do nich trafia, niż, załóżmy, teksty Morrisona – dziwisz się? Bo ja wcale. Każdy ma swoje miejsce i to należy zrozumieć.

No, niestety, do mnie to nie trafia, mimo iż jestem nastolatkiem i dzieckiem (którym notabene każdy gdzieś tam jest). Ja rozumiem, naprawdę, ale dlaczego nazywa się to rock? Nie można było wymyślić nowej nazwy?

A z wywodem na temat animacji to już się totalnie nie zgodzę. Po pierwsze, zapoznaj się dokładnie z biografią Walta Disneya. Po drugie, jego wytwórnia zawsze tworzyła dla pieniędzy. Owszem, byli i są tam ludzie z pasją, którzy chcieli/chcą zrobić coś wielkiego – ale to zdarza się wszędzie. Swoją obecnością nie zmieniają faktu, że pracują w firmie nastawionej na zysk. Po prostu są jej perłami i dzięki nim dzieła tej wytwórni są tak dobre. A Walt Disney nie pozwolił stać się animacji pełnowymiarowym gatunkiem – Walt Disney sprowadził definicję „animacji” w masowej świadomości jako… bajki. Tylko i wyłącznie.

Jeśli chcesz zapoznać się z animacją naprawdę nie nastawioną na zysk, tworzoną przez ludzi z pasją i zacięciem, to poznaj nazwiska takie jak Svankmajer, Starewicz, Dumała, Rybczyński, Skrobecki, Czekała, Quay i mnóstwo, mnóstwo innych… Najgorsze jest to, że w wielu artykułach (a nawet ‘encyklopediach’ w rodzaju „Życie świata”) historia animacji ogranicza się WYŁĄCZNIE do dokonań wytwórni Walta Disneya, Hanna-Barbera i kilku innych, CAŁKOWICIE pomijając artystyczne i najbardziej wartościowe nurty tego gatunku filmowego… A tego jest mnóstwo, wystarczy tylko poszukać.

Atroniss :Jedna z lepszych notek, mimo narzekania. Spoleczenstwo jest jakie jest troche przez prad, jakimi staraja sie byc. Dolaczyc do ?elo ziomkow?, sluchac ?fajnej muzy na topie? i czytac Bravo. Nie ma miejsca na robienie interesujacych rzeczy :p

Zgadzam się, że to jeden z najmądrzejszych artykułów ostatnimi czasy, bo autor zgłębił procesy zachodzące w społeczności ludzkiej i nie pozostawił na nich suchej nitki. Zgadzam się również ze stwierdzeniem, że ludzie się cofają w rozwoju, zamiast ewoluować. Szkoda, rzeczywiście szkoda.

Klotek :

no tylko gdzie ja widzę postęp Ty widzisz degeneracje.

Czy mam rozumieć, że fakt, iż muzyka rockowa to zarówno wcześniej wspominany Jimi Hendrix, jak i Camp Rock, uważasz za postęp? Wiem, że jesteś wielkim zwolennikiem mikroblogów, bo sam używasz tego przeklętego blipa, jednakże piszesz i normalny blog. To się chwali. Dla Ciebie najlepiej byłoby, gdyby zastąpić wszystkie środki przekazu na świecie komputerem z internetem – nie byłoby gazet, książek, telewizji, bo przecież lepiej rozwijać ów nowoczesne technologie. Taka książka niestety staje się reliktem przeszłości i nic nie można na to poradzić :(