Wszyscy dyslektycy, dysorto…, no ci co mają dysortografię, ci od problemów z matematyką, etc. jakich znam to po prostu lenie.

Po co mam starać się nie robić błędów, mimo, że inni co chwile mi mówią, że ciągle robię ten sam błąd ortograficzny? Mam dysleksję.
Nie mogę czegoś zrozumieć z matematyki? Mam dyscośtam.

Ja także czasem nie mogę czegoś z matmy zrozumieć, ale spędzam wtedy w domu więcej czasu przy podręczniku do matematyki, a nie mówię, że mam jakiś tam papierek i idę sobie pograć w piłkę, czy pogadać z kumplami.

Sceptyk pyta:
Czy warto tym dzieciom od małego przypisywać etykietkę ?nieuleczalny dyslektyk? i uświadamiać je, że nic nie mogą zrobić żeby pisać poprawnie?

A czy tak się robi? Z tego, co widzę po znajomych, muszą oni (a przynajmniej musieli w gimnazjum) robić jakieś prace, które mają za zadanie poprawić ich pisanie i czytanie. Żadnemu dziecku też się nie wmawia, że to nieuleczalne… Abstrahując od faktu, że tak naprawdę, większość dzieci dostaje zaświadczenia na lewo.

Definicja dysleksji jest ograniczona, a dokładniej rozumowanie ludzi tworzących tą definicje. Czy dzieci które są „normalnie rozwinięte intelektualnie etc.” są idealnie takie same, rozwijają się tak samo szybko i mają taką samą osobowość i techniki uczenia się?

Czy warto tym dzieciom od małego przypisywać etykietkę „nieuleczalny dyslektyk” i uświadamiać je, że nic nie mogą zrobić żeby pisać poprawnie?

Gdybyś je odróżnił na lekcji to by Cię z pewnością zwolnili ;d A odnośnie całego artykułu: nie, nie wierzę w dyslkecje, to tylko mit