Nie jaram się „Grą o Tron”

Od jakiegoś czasu wszystkie internetowe serwisy poświęcone ogólnej tematyce serialowej (choć nie tylko) wychwalają pod niebiosa najnowszy obraz stacji HBO jakim jest Gra o Tron. O tym, że zbliża się zima, co jest hasłem nowej produkcji, słyszę non stop od przynajmniej połowy roku, prawie każdy znajomy, który ma jakąkolwiek styczność z amerykańską telewizją, zachwala i poleca to ponoć fantastyczne widowisko, a nie spotkałem jeszcze nikogo, kto narzekałby na ekranizację powieści niejakiego George’a R. R. Martina. Strider zapytał mnie ostatnio jak to się stało, że Gra… nie znalazła się na liście aktualnie oglądanych przeze mnie seriali (albo chociaż na liście, która nosi wiele mówiący tytuł do obejrzenia w przyszłości), a ja pokrótce wyjaśniłem to w komentarzu, ale uznałem, że wypadałoby się szerzej wypowiedzieć na temat mojej niechęci do cudownego dziecka HBO. Ostatnio na wielu fejsbukowych kanałach wyrażam swoją opinię na ten temat, co powinno się nazwać oficjalnie hejtingiem, ale przynajmniej mam kilka argumentów, którymi mogę się bronić… Więc dlaczego, kolokwialnie mówiąc, nie jaram się Grą o Tron?

Pamiętacie The Walking Dead AMC, które miało monumentalnych rozmiarów kampanię reklamową, równie szybko otrzymało zamówienie na drugi sezon (praktycznie tuż po premierze pierwszego odcinka), a które nazywano już najlepszą produkcją 2010 roku? Jeżeli chodzi o moją opinię, był to średni serial, który mógłby być o wiele, wiele lepszy, jednak twórcy najwyraźniej zgubili się gdzieś w połowie drogi podczas pisania scenariusza. Wcale nie przeszkadza mi to, na co wielu narzeka, czyli skoncentrowanie się na bohaterach, a nie na walce  zombie, bo od jakiegoś czasu to właśnie przedstawianie postaci najbardziej interesuje mnie w telewizji. The Walking Dead było po prostu przereklamowaną produkcją, która miała i wciąż ma niezły potencjał, a której chyba nie wypadało nawet krytykować, chociażby ze względu na nazwę stacji, nazwiska twórców i kultowy pierwowzór… I mam niejasne przeczucie, że przy Grze o Tron dostanę to samo. Tutaj jednak już pojawiają się pierwsze, malutkie na pierwszy rzut oka różnice, bo na przykład w moim rankingu amerykańskich stacji AMC bije HBO na głowę, choć wiem, że to dość kontrowersyjne stwierdzenie. Ta pierwsza wybiła się tak naprawdę ostatnio, a Breaking Bad, Rubicon, The Killing czy The Prisoner są w czołówce listy najlepszych seriali w moim mniemaniu i pierwsze w kolejce do polecania komukolwiek. A HBO? Genialna Kompania braci i na tym kończy się moja przygoda z tą stacją, choć True Blood czeka gdzieś tam na swoja kolej, a Sopranos przypomina o sobie co jakiś czas, by w ogóle dostać się na listę do obejrzenia. Więc nie podniecam się na sam dźwięk trzech literek ha, be i o i to jest właśnie punkt pierwszy z kilku, które jeszcze się pojawią.

Gra o Tron w rzeczywistości jest pierwszym tomem książkowego cyklu Pieśni Lodu i Ognia, lecz na potrzeby telewizyjnego rynku za oceanem postanowiono wybrać krótszy tytuł. Kto zapamiętałby tak długą nazwę, hę? Z doświadczenia wiem, że ekranizacje są bardzo często o wiele gorsze od swoich oryginalnych pierwowzorów i to mógłby być czynnik wpływający na moją niechęć do serialu, jednak śmiałbym się sam z siebie, gdym miał użyć jakiego argumentu publicznie. Weźmy choćby Harry’ego Pottera i jego nieszczęsne adaptacje kinowe, które łamią moje serce i momentami nawet gwałcą w brutalny sposób moje dzieciństwo, ale mimo wszystko każdą jedną część widziałem na wielkim ekranie i zamierzam obejrzeć też część siódmą i pół. Nawet w trzy de, więc równie dobrze mógłbym powiedzieć, że nigdy już nie obejrzę nic, co miało książkę jako pierwowzór, gdyż stuprocentowo to spieprzą. Oj nie, prawdziwym powodem, dla którego przywołałem fakt, iż Gra o Tron jest stworzona na podstawie powieści, jest to, że wolałbym rzeczywiście najpierw przeczytać ten oryginał. Zdaję sobie sprawę, że świat poszedł do przodu i literatura powoli odchodzi z mentalności społecznej (choć tutaj muszę też wspomnieć o pewnym fenomenie, gdyż wielu znajomych po seansie zamierza zapoznać się z powieścią Martina), ale i tak wolałbym dorwać książki zanim ruszę serial. Dobry argument?

Jeszcze lepszym może być to, że kiedyś, w zamierzchłych czasach, gdy fascynowała mnie konwencjonalna fantastyka, zabrałem się za to opasłe tomisko. Tylko pierwszy tom, bodajże w pierwszej lub drugiej klasie gimnazjum, najwyraźniej wypożyczony od ojca któregoś z kolegów… Prawie tysiąc stron, porządnie poprowadzonej fabuły brak, a całość przypominająca raczej książkę telefoniczną. Udało mi się kiedyś przeczytać cały Stary Testament, choć nie wiem czy dam jeszcze kiedykolwiek mu radę w całości; walczyłem z Silmarillionem Tolkiena i zwyciężyłem z iście biblijnym stylem i nazwami własnymi będącymi co drugim wyrazem w każdym zdaniu… Ale nie mogłem przebić się przez niekończącą się listę nazwisk, którą zaserwował mi Martin. Zdaję sobie sprawę, że powieść rozpoczynająca ten cykl (a każda następna powieść podobno dłuższa od poprzedniej!) została wielokrotnie uhonorowana najważniejszymi nagrodami w dziedzinie literatury fantasy, ale najwyraźniej nigdy nie zdołam docenić kunsztu takiego rodzaju, co odnosi się również do moich licznych prób przeczytania kultowej Diuny. Czytam dużo i choć przez większą część mojego krótkiego życia stawiałem raczej na ilość niż jakość – wystarczy spojrzeć na półkę z setką książek opatrzonych logiem Gwiezdnych wojen w moim domu – niektóre powieści po prostu mnie pokonały. Zatem dlaczego serial miałby do mnie trafić, skoro mam takie, jeżeli mogę to tak wyolbrzymić, przykre wspomnienia z lat wcześniejszych?

A skoro już mówimy o fantastyce, muszę też powiedzieć, że nie fascynuje mnie ona tak jak kiedyś. Pamiętam dziesięcioletniego mnie pochłoniętego przez Śródziemie wyczarowane przez Tolkiena. Elfy, enty, krasnoludy, orkowie, smoki, magia, miecze… Jak mógłbym się temu oprzeć, jak ktokolwiek mógłby przy takiej szarej i często smutnej rzeczywistości? Władca pierścieni jest sztandarowym przykładem fantastycznego świata zbudowanego z połączenia podań ludowych i średniowiecznych realiów wraz z szczyptą inwencji twórczej autora, co wtedy bardzo mi się podobało, jednak im dalej w las… tym fantastyczne światy bardziej nijakie? Szybko się okazało, że przepiękne, choć momentami przecież straszne Śródziemie jest prawie identyczne z Alagaësią Paoliniego, a ta z kolejnym światem, a ten jeszcze z następnym. W którymś momencie całkowicie porzuciłem fantasty na rzecz fantastyki naukowej i chociaż Tolkien na zawsze pozostanie w mojej pamięci, nie sądzę, by cokolwiek było jeszcze w stanie mnie do siebie przekonać. Wspomnę jeszcze tylko o mojej fascynacji wampirami, które przecież powinny należeć do fantastycznych krain magii i miecza, jednak całkiem nieźle (a nawet lepiej) dają sobie radę we współczesnym świecie lub w alternatywnych wymiarach – pewnie dlatego tak bardzo trafia do mnie Angel Whedona i mam nadzieję, że spodoba mi się wcześniej wspomniane True Blood… A Gra o Tron? Kolejny świat wymyślony od zera, gdzie królują średniowieczne standardy? Wolałbym jakieś wychylenie się od konwencji, a najlepiej jej całkowite przełamanie, jednak słyszałem jedynie o wspaniałym dramacie w klimacie fantasy, co zdecydowanie mnie nie przekonuje.

Już powiedziałem Mateuszowi, że mój stosunek do Gry o Tron to czysta niechęć, jednak zapytał mnie o to czy oglądałem. Co to byłoby za hejtowanie, gdybym był wiernym widzem przygód Boromira w Westeros? Och, wtedy nazwałbym to krytyką, ale tak jest przecież o wiele fajniej. Cieszę się, że koniec pierwszego sezonu zbliża się wielkimi krokami, bo wreszcie odetchnę od wszędobylskiego wizerunku mężczyzny wyglądającego na króla, który siedzi na gigantycznym tronie – mówię zarówno o postach na forach, wpisach na fejsbuku czy reklamach na stronach internetowych. Wiem, że kiedyś pewnie wezmę się za oglądanie, chociażby chcąc sprawdzić czy rzeczywiście HBO wyprodukowało takie arcydzieło jak o nim już się mówi, ale będzie to raczej przyszłość dalsza niż bliższa. A co mnie boli? Nazywanie Gry o Tron najlepszym serialem jaki kiedykolwiek się widziało po… Ilu? Ośmiu odcinkach? Och, dajcie spokój.