Pilchowicki Endor jest wydarzeniem z tradycjami. Organizowany od ośmiu lat, jest jedyną w swoim rodzaju formą spotkania fanów Gwiezdnych wojen, gdzie nie ma oficjalnego programu, nikt nie przygotowuje żadnych prelekcji, a jedynym celem jest integracja ludzi z całego fandomu… na wielu płaszczyznach. Głównym organizatorem jest Banita, który co roku udostępnia swoją działkę w Pilchowicach, by fani mogli rozpalić ognisko, napić się piwa i innych trunków oraz oddać swobodnym dyskusjom na miliard różnych tematów, począwszy od filmów pokroju Zębów i Ludzkiej stonogi, a skończywszy na czynnościach fizjologicznych Tremayne’a.

Endor 2010, ósma już edycja, był moim debiutem na tej powszechnie szanowanej imprezie. Wcześniej nie miałem nigdy chęci się tam wybrać, chociażby z racji mojej abstynencji alkoholowej, ale w tym roku wreszcie się przekonałem, że warto jechać nawet pół Polski, by spotkać się z tak wspaniałymi i wartościowymi osobami. I co? I nie żałuję, a wręcz jestem zachwycony formułą spotkania, zgromadzonymi ludźmi i całym przedsięwzięciem, ale może zacznę od początku? O godzinie 11:13 dnia dwudziestego czwartego lipca bieżącego roku wyruszyłem z mojej rodzinnej Legnicy z półpełnym plecakiem, kurtką przeciwdeszczową w ręku i biletem do Gliwic w portfelu, by za dwie godziny spotkać się z (już podaruję sobie wypisywanie imion, bo znów wszyscy będziecie płakać, że nie wiecie o kim mówię) Ravem, Appo i Urthoną z Wrocławia oraz Amadeuszem i Minim z Wielkopolski. Jeżeli wierzyć PKP, przed szesnastą pokonałem dwieście siedemnaście klików w jakże niedocenianych polskich pociągach, płacąc za bilet w jedną stronę niecałe dwadzieścia złotych, co zasługuje na wielkie uznanie, szczególnie biorąc pod uwagę stosunek długości jazdy do ceny do komfortu.

Pod gliwickim dworcem czekali już na nas Jaya, Guf i Girdun, a po chwili pojawił się Mand’alor Immo, któremu co rusz wymyślałem nowe przydomki oraz Radek. Gdzieś mignął nam Tremayne, Death i Vissan, jednak szybko zapakowali się niczym burżuazyjni magnaci w Orzeła Siedem, by dotrzeć do Pilchowic na własną rękę; nam pozostał lokalny przewoźnik, notabene cholernie drogi, o czym trzeba z rozgoryczeniem wspomnieć. Przed piątą zero zero dotarliśmy do naszego docelowego miejsca przeznaczenia, czyli działki Banity, gdzie przywitaliśmy się z gospodarzem i ruszyliśmy do pobliskiego sklepu, by zaopatrzyć się z chleb, napoje gazowane, energetyzujące i alkoholowe oraz coś do upieczenia nad słynnym pilchowickim ogniskiem.

Ósma edycja Endoru była przełomowa pod kilkoma względami, jednak nie mnie jest oceniać te zmiany; akcje z poprzednich ognisk znałem jedynie z opowieści, które urosły do rangi mitów w polskim fandomie, więc nie jestem w stanie obiektywnie podsumować zeszłotygodniowych wydarzeń. Pierwszy raz zabrakło tak zwanej starej gwardii, więc średnia wieku drastycznie się obniżyła, pokazując, że rośnie nowe serce fandomu. Pierwszy raz również postanowiono przełamać monopol ogniska Banity na ostateczne przyrządzanie kiełbasek, gdyż Viciu zabrał ze sobą przenośnego grilla, by móc oddać się przyjemnościom nocnego smażenia przepysznej karkówki, za którą na marginesie muszę podziękować Kubie. Zdaniem uczestników poprzednich edycji, było też o wiele grzeczniej, gdyż nikt nie odpadł, a jedyne osoby, które poszły spać, zrobiły to z własnej, nieprzymuszonej woli, a nie, jak dotychczas, zmuszone przez tak zwaną Moc w płynie.

Serdecznie chciałbym w tym miejscy pozdrowić wszystkich uczestników Endoru, gdzie lista obecności wygląda następująco: (alfabetycznie) Amadeusz, Appo, Aquenral, Banita, Bidon, Death, Dev, Girdun, Gunfan, Jaya, Immo, Mini, Radek, Rav, Tremayne, Urthona oraz Vissan. Dodatkowe buziaki należą się ekipie, która nie poszła spać i wytrwała całą tą surrealistyczną noc, gdzie poruszyliśmy wiele bardzo dziwnych tematów, a wiele z nich niekoniecznie nadawałoby się na publikację w takim miejscu. Jestem też pełen podziwu dla ekipy telefonicznej, z którą budziliśmy nasze koleżanki w okolicach od pierwszej do trzeciej w nocy, by przedstawić się jako greccy bogowie, dwunastu apostołów lub inne znane postacie biblijne… W sumie wypadałoby chyba przeprosić wszystkie dziewczęta za przerwanie snu, więc niniejszym bardzo przepraszam za siebie i swoich kolegów.

Endor jest wydarzeniem, które każda osoba uważająca się za część fandomu chociaż raz powinna przeżyć. Cieszę się, że miałem okazję lepiej poznać kilka osób (szczególnie miło rozmawiało mi się z Bidonem i Tremaynem), pośpiewać przy ognisku, spróbować bourbona (Mandalorianie wiedzą, co jest dobre!) i nawet jechać tym cholernym pociągiem ze świetną ekipą. Endor 2011? Och, z prawdziwą przyjemnością się znów wybiorę, mając nadzieję, że przedwczorajszy skład się utrzyma, a i dojdzie kilka starych i nowych twarzy. Za takie właśnie rzeczy kocham fandom i jestem dumny, że jestem jego częścią. Z każdą taką imprezą uświadamiam sobie jak wspaniałymi ludźmi są fajni Gwiezdnych wojen… szczególnie w sytuacjach, które w żaden sposób nie są powiązane z odległą galaktyką. Na koniec jeszcze podziękowania dla Urthony za masę wspaniałych zdjęć i do zobaczenia za rok!

Dołącz do dyskusji

Krzychu, idziemy na piwo?

Jak kilka razy na łamach Dziennika pokładowego wspominałem, a co można było zauważyć w moim zachowaniu na wszelakich imprezach, również tych osiemnastkowych, ale również i na zwykłych wypadach ze znajomymi, alkoholu nawet nie tykałem. Wyjaśniałem to wielu osobom, aczkolwiek uzasadnienie ogranicza się do stwierdzenia, iż jestem upartym człowiekiem, który próbuje sobie coś udowodnić, gdzie to coś jest metaforycznym przedstawieniem możliwości zwyciężenia z własnymi słabościami. Udało mi się? Udało, gdyż do dnia swoich osiemnastych urodzin nie piłem ani razu, z czego jestem dumny, mimo nieprzychylnych głosów, opinii i złośliwych komentarzy wielu ludzi. Teraz natomiast mogę pić, zarówno legalnie względem prawa, jak i własnego sumienia, ale… Wciąż nie czuję żadnej potrzeby.

Pierwszym argumentem może być to, że przez te kilka ostatnich lat, gdzie moi rówieśnicy zawsze bawili się z alkoholem, ja wyrobiłem sobie zdolność do wkręcania się w atmosferę imprezy bez jakichkolwiek używek. I czy to typowa impreza, czy wycieczka szkolna, czy jakiś konwent, przyzwyczaiłem się już do bycia trzeźwym, chociaż nadrabiam to niespaniem całe noce, przez co wyglądam równie tragicznie jak reszta, miewam tymczasowe utraty świadomości (ach, te blekałty!) i kontroli motorycznej, ogólnie można by posądzić mnie rano o syndrom dnia następnego. Na szkolnej wyciecze w Karpaczu moi koledzy z pokoju byli zafascynowani tym, że potrafię wczuć się w klimat bez chociażby łyka wódki, ale, co najdziwniejsze, wcale nie czuję się z tym jakoś gorzej. Ot, funkcjonuję jak wszyscy inni, bawię się tak samo dobrze, nie przeszkadzam innym, a inni nie przeszkadzają mi. Ale argument, że umiem się rozerwać bez alkoholu nie jest dobrą wymówką, by nie pójść gdziekolwiek, prawda?

A więc może przekona kogoś fakt, że alkohol w ogóle mi nie smakuje. Wódkę piłem raz, symbolicznie z Tatą na osiemnastkę, rum i wino wywołują u mnie dreszcz lekkiego obrzydzenia, a piwo jest najzwyczajniej w świecie niesmaczne. Fakt, moje jedyne doświadczenia z tym ostatnim obejmują wciąż nieznany dla mnie arabski browar, Warkę, Okocimia, Reddsa i Despedarosa, z czego jedynie tego ostatniego mogę pić bez wykrzywienia, ale nie widzę sensu w zmuszaniu się do sączenia jakże przereklamowanego piwa, nawet do towarzystwa. Co ciekawe, z moich obserwacji wynika, że większość ludzi twierdzi, iż nie lubi tego smaku, a pije jedynie, bo inni piją, a nie wypada odmówić. Okej, jeszcze tego głupiego Desperadosa rzeczywiście mogę wypić, nawet dla tego abstrakcyjnego pojęcia towarzystwa, ale czy jest to mi jakoś bardzo potrzebne? Nie, nie sądzę.

A na koniec zostawiłem jeszcze jedną sprawę, która została nagłośniona przez naszego kochanego Fejsbuka, a o której chcę się publicznie wypowiedzieć. Tak, oczywiście, że mi chodzi o założoną przez Kacpra grupę Chcemy upojenia alkoholowego Krzysztofa „Aquenrala” Rewaka!, która zdobyła szerokie grono fanów… O dziwo, włączając w to nawet osoby, których nie znam. Grupa w założeniu ma być żartobliwa, dzisiaj nawet wrzuciłem zdjęcie, które miałoby świadczyć o moim stanie na osiemnastce Kuby, jednak niestety jest ono niechybnie sfałszowane i zrobione ku uciesze innych. Jakoś nie widzę jakiejś wielkiej potrzeby wprowadzenia się w stan upojenia, po prostu lubię panować nad samym sobą i nie chcę później słuchać o rzeczach, których nie pamiętam. Mam do siebie samego szacunek i wolę się tego konsekwentnie trzymać. Tak, wiem, że zawiodłem kilkanaście, a może i nawet kilkadziesiąt osób, ale w najbliższej przyszłości nie zamierzam dużo pić, przykro mi. Do zobaczenia po drugiej stronie!

Dołącz do dyskusji

Patrzcie, jednak żyję. Wczorajszego wieczoru wróciłem z tygodniowego pobytu z rodziną w kraju faraonów, a dokładniej w Makadi Bay koło Hurghady w gorącym Egipcie. Tak się złożyło, że w trakcie owych wczasów, stałem się człowiekiem pełnoletnim według prawa polskiego, co oznacza, że przekroczyłem magiczną dla wieku granicę osiemnastu lat. Żeby było jeszcze śmieszniej, dokładnie w ten sam dzień odbyła się druga tura wyborów prezydenckich, w których chciałem wziąć udział, co uniemożliwiła mi katastrofa samolotu pod Smoleńskiem, która zaowocowała przedterminowym głosowaniem, co z kolei nie pozwoliło mi skreślić kratki przy odpowiednim nazwisku w pierwszej turze. Ale może zacznijmy od początku, okej? Od razu też zaznaczę, że nie poruszę dzisiaj żadnego konkretnego tematu, a wpis będzie natury sentymentalnej.

Egipt jest… gorący. To zdecydowanie pierwsze wrażenie, które zapada w pamięć, bo temperatury osiągają wysokości, które nie działają dobrze na człowieka, noce są tragiczne, a woda w morzu jest aż surrealistyczna ze swoimi trzydziestoma pięcioma stopniami. Pierwszy raz byłem poza Europą i pierwszy raz byłem w tak ogromnym ośrodku wypoczynkowym, więc muszę o tym napisać kilka słów. Egipt to kraj będący sumą dwóch całkowicie odmiennych światów: krainy turystycznej oraz Egiptu właściwego. Gdy ta pierwsza zajmuje jedynie kilka procent powierzchni kraju, obejmując głównie wybrzeże oraz duże miasta i jest przystosowana do wizyt gości z cywilizowanego świata, to druga część jest po prostu przerażająca. O biedzie w krajach afrykańskich słyszał każdy, ale zobaczyć to na własne oczy… Wszędobylski brud, śmieci każdego rodzaju leżące na drogach, bose dzieci biegające między zniszczonymi domami oraz żołnierze stojący co kilkaset metrów z karabinami w ręku tworzą zdecydowanie nieprzyjemną mieszankę, która raczej nie zachęca do odwiedzin w kraju faraonów. Fakt, Teby były fantastyczne, te wszystkie świątynie i grobowce robiły piorunujące wrażenie i na pewno warto chociaż raz tam pojechać, by to wszystko zobaczyć, ale ogólne wrażenie z niecywilizowanej części kraju jest straszne.

Okej, mamy dzień czwartego lipca, Amerykanie świętują rocznicę odzyskania niepodległości, a Krzysztof osiąga pełnoletność. Czy jest jakaś różnica między ostatnim dniem jako siedemnastolatek a pierwszymi godzinami człowieka dorosłego? Nie. Bardzo zaskoczył i ucieszył mnie fakt, że obsługa hotelowa zostawiła w moim pokoju tort urodzinowy z kartką z życzeniami opierając się na dacie urodzenia pobranej z paszportu – bardzo miły gest, który z pewnością zapamiętam. A, właśnie, wypadałoby też wspomnieć o początkach mojej przygody z alkoholem, bo chyba sobie nie wyobrażaliście, że do końca życia pozostanę abstynentem, hę? Arabskie piwo nieznanej mi marki miało tylko jedną zaletę, mianowicie było zimne, a tak to mnie nie zachwyciło, rum był zdecydowanie za mocny, wina będę musiał jeszcze popróbować w innych wariantach, bo wytrawne mi jakoś nie przypadło do gustu, jedynie wódka z pepsi wypita z Tatą była w porządku. Żeby nie było, nie piłem sam, bo towarzyszył mi Amadeusz, którego jakimś cudem spotkałem te tysiące kilometrów od domu.

No i na koniec wybory prezydenckie. Tak się złożyło, że przez przypadek dowiedziałem się, że w Hurghadzie będzie możliwość oddania głosu, więc tuż przed wyjazdem pognałem do Urzędu Miasta, by wyrobić sobie odpowiedni papier zezwalający na głosowanie. Nie żebym był jakimś wielkim zwolennikiem Bronisława Komorowskiego, przy którym ostatecznie postawiłem krzyżyk, ale kierowałem się subiektywną oceną mniejszego zła, gdyż mój kandydat nie przeszedł do drugiej tury, a rządy Kaczyńskiego mieliśmy przez ostatnie pięć lat, więc nie było innej możliwości. Co mnie zaskoczyło? Kolejka do lokalu wyborczego (umiejscowionego w lokalnym spa prowadzonym przez dwie Polki) z minuty na minutę robiła się coraz dłuższa, aż do tego stopnia, że ja z Rodzicami staliśmy prawie pięćdziesiąt minut, a niektórym szykowało się przynajmniej dwugodzinne oczekiwanie. Jak się czuje? Ano, cieszę się, że spełniłem swój obywatelski obowiązek i to jeszcze w dniu osiemnastych urodzin poza granicami kraju – takie coś z pewnością będzie się długo pamiętać.

Ot, taka bezsensowna notka czasami się przydaje, bo można się wygadać w miejscu publicznym, mając nadzieję, że ktoś to kiedyś przeczyta. Na sam koniec chciałem podziękować wszystkim duszyczkom, które pamiętały o moich urodzinach i złożyły mi życzenia próbując się dodzwonić, pisząc esemesy, zostawiając wiadomości na Gadu-Gadu i życząc tak naprawdę wszystkiego na forum. Gdyby wszystko się spełniło, byłbym naprawdę wniebowzięty. Zatem już kończę i zaczynam dokładnie planować całe wakacje.

Dołącz do dyskusji