Czasami mam wenę i zaczynam pisać, pisać i pisać. Z reguły, nawet, gdy już coś skończę, zazwyczaj leży to na dysku, czekając na najbliższy format. W większości przypadków, praca nawet nie zostaje ukończona, gdyś w połowie monumentalnego dzieła, które ma już dobre sto dwadzieścia stron, tracę jakiekolwiek chęci i porzucam projekt. Dzisiaj macie niepowtarzalną okazję przeczytania czegoś, co kotłuje się w mojej głowie od jakiegoś czasu, jednak nie mogłem znaleźć sposobu przelania tego na kilobajty. Zatem nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić Was do lektury, o.

***

PORANEK
AUTOR: KRZYSZTOF REWAK

     Dzień jak dzień, każdy wygląda tak samo.

     - Kochanie, wstawaj ? otworzyłem oczy, udając, że słodki głos Jennifer wyrwał mnie z lekkiego snu. W rzeczywistości, od dobrych piętnastu minut nasłuchiwałem odgłosów budzącego się do życia domu, zastanawiając się nad błahymi sprawami związanymi z nadchodzącym dniem i opracowując plan wspólnego wyjazdu na weekend. – Już szósta, spóźnisz się do pracy.

     Nazywam się Edward Chance, mam trzydzieści pięć lat, jestem założycielem i dyrektorem generalnym CapriDynamics, największej w tej części świata kompanii produkującej uzbrojenie dla wojska. Urodziłem się w prowincjonalnej mieścinie, której żadne dziecko w stolicy nie potrafiłoby wskazać palcem na mapie, ale moje zdolności w kierunkach automatyki, informatyki i sprzętu bojowego pozwoliły na studiowanie na najbardziej prestiżowych uczelniach świata. Oprócz satysfakcjonującej i dobrze płatnej pracy, udało mi się związać z najpiękniejszą ? w moim przekonaniu ? kobietą na świecie i zbudować solidne fundamenty pod resztę życia. Brzmi nieco zbyt idyllicznie? No cóż, jak to się mawia, jedni mają szczęście, inni nie.

     Zmieniłem pozycję z leżącej na siedzącą i spojrzałem zegarek wskazujący godzinę 06:07. Przeczesałem prawą dłonią półdługie włosy i dotknąłem policzków, uświadamiając sobie, iż wypadałoby się ogolić. Mój zastępczy dyrektor, Matt Agathon, powiadomił mnie wczoraj, tuż po godzinach, w których wypada dzwonić, o niespodziewanie zapowiedzianej wizycie „kogoś z góry”, kto chce złożyć zamówienie rządowe warte miliardy euro. Nasze bojowe automaty spisywały się doskonale na polach bitew w Afganistanie i Somalii, a bojowe kombinezony uratowały życie niejednego żołnierza, więc nic dziwnego, że coraz więcej państw podpisywało kontrakty opiewające bajońskie sumy, a my bogaciliśmy się o kolejne miliony. Dzisiejsza rozmowa była jednak bardzo ważna i miała nieść mnóstwo pozytywnych skutków, więc musiałem zadbać o pierwsze wrażenie jako CEO.

     Ogoliłem się szybko, słuchając jak z głośników w salonie sączy się cicho Running Up That Hill w wykonaniu Placebo, po czym ubrałem koszulę, zawiązałem krawat i zbiegłem na dół, skacząc co drugi stopień i podśpiewując w rytm piosenki. Jennifer już stała w kuchni, smażąc jajecznicę na teflonowej patelni, zerkając od czasu do czasu na gotującą się wodę.

     - Cześć, kochanie ? przywitałem się z żoną. Wysoka blondynka odwróciła się i spojrzała na mnie swoimi wielkimi oczami o nieokreślonej barwie, uśmiechając się i obnażając rząd białych zębów.

     - Lustra w domu nie masz? – zaśmiała się życzliwie, ścierając placem wskazującym resztkę pianki do golenia z mojego podbródka. Uśmiechnąłem się gorzko, po czym spojrzałem na usmażone śniadanie. Kilka kurzych jajek, krwiste mięso, mnóstwo curry i cayenne, czyli tak jak lubię. – Wrócisz dzisiaj wcześniej? – Nienawidziłem sprawiać jej zawodu, chociaż byłem świadom, że Jess wie, iż moja praca wymaga ode mnie wyrzeczeń; nigdy nie pogniewała się z powodu przedłużających się konferencji w HQ CapriDynamics, przerywających sen telefonów od Matta czy niespodziewanych wizyt „ludzi z branży”.

     Pokręciłem przecząco głową i wyjaśniłem bieżącą sytuację. Jess nigdy nie interesowała się moimi badaniami, nigdy nie pytała o żadne szczegóły, nawet nie schodziła do mojej pracowni, zwyczajnie w świecie jej to nie interesowało. Aktualnie pracuję nad cybernetyczno-logicznym organizmem neuronowym, który ma stać się zabójcą idealnym na polu bitwy, jak i podczas działań skrytobójczych. Tak, znam klasyki kina i wiem, co się stało w Terminatorze czy w Battlestar Galactice, ale nasze maszyny nie obrócą się przeciwko nam, przynajmniej mam taką nadzieję. Pierwszy egzemplarz, który pieszczotliwie nazwaliśmy c0005, stawiał już niepewne kroki jako jedyna na świecie maszyna obdarzona w pełni funkcjonującą sztuczną inteligencją.

     - Pamiętasz o przyjeździe Boba?

     Ach, no tak. W piątek przyjeżdża jej ukochany wuj, Robert Carlson, z którym mam przyjemność wyjeżdżać na polowanie raz na dwa miesiące. Miły facet, ale zbyt pasjonuje się zabijaniem zwierzyny, przez co wyjazdy nabierają niepotrzebnej brutalności. Nie żebym nie lubił polować czy czuł żal do ofiar, ale Bob za bardzo to przeżywa. Pokiwałem głową na znak potwierdzenia i rzuciłem okiem na wczorajszą gazetę. Świat wciąż nie mógł się otrząsnąć po suszy stulecia, która pochłonęła prawie trzy miliony dusz, komentowano ataki dzikich zwierząt na okoliczne wioski, wspomniano również o ostatnich nielegalnych badaniach nad ludźmi przeprowadzanych przez HaspelCorp, największego rywala CapriDynamics, który zaczynał wchodzić na rynek biochemiczny.

     - Słońce już zachodzi, pora się zbierać ? powiedziałem, zerkając na naścienny wyświetlacz LCD. Obnażyłem ostre kły i założyłem czarną marynarkę. – Kochanie, wrócę przed świtem, nie martw się ? obiecałem i wyciągnąłem samochodowe kluczyki. Jess stanęła w drzwiach i trzymając kubek z zimną krwią, pomachała mi na pożegnanie. Ot, zwykły początek dnia. Codziennie powtarzane sytuacje, nic zaskakującego.

     Nazywam się Edward Chance, mam trzydzieści pięć lat, a za dwa tygodnie obchodzę swoje dwieście czterdzieste piąte urodziny. Jestem naukowcem, bo świat potrzebuje zmian. Zmiany są bolesne, ale przynoszą ewolucyjny postęp. Zmiany takie jak wprowadzanie sztucznej inteligencji do ciężkich machin bojowych wysyłanych na front; zmiany takie jak przemiana świata człowieka w świat wampira. Można by dyskutować na zaletami wadami masowej wampiryzacji, ale to nie miejsce na takie dywagacje. Przynajmniej żyje się ciekawiej.

Dołącz do dyskusji

TWÓRCZOŚĆ FANÓW JAKO ELEMENT KULTURY FANDOMOWEJ,
czyli dlaczego fani zawsze i wszędzie muszą dorzucić swoje trzy grosze?

Kreowane przez wizjonerów fantastyczne światy i wszechświaty rządzą się swoimi prawami: zazwyczaj są objęte pewnym rodzajem kanonu, akcja nie wykracza poza z góry wytyczone granice, a świat przedstawiony często zamyka się w jednej konwencji. Wszystko to jest respektowane przez liczną rzeszę fanów w różnym stopniu (fani Gwiezdnych wojen uważają kanon za świętość, Trekkerzy interpretują wszystko po własnej myśli, a w jeszcze innych źródłach nie istnieje żadne prawo kanoniczności i wszystkie wydarzenia sobie przeczą), ale jedna rzecz trapi wszystkich: żadna fanowska praca nie dostanie się do oficjalnego świata przedstawionego. Mimo to, fani ogólnie pojętej fantastyki wciąż piszą, rysują i tworzą, a fani Gwiezdnych wojen, mimo restrykcyjnej polityki George’a Lucasa, zaliczają się do czołówki najpłodniejszych fandomów.

Pamiętam, że jako dziesięciolatek w czwartej klasie szkoły podstawowej rysowałem na nudniejszych lekcjach ilustracje do książek z cyklu Nowa era Jedi. Może to dziwne zainteresowanie jak na małe dziecko, ale Yuuzhan Vongowie i ichniejsza technologia zawsze mnie fascynowały, więc przelewałem moje wyobrażenia na ich temat na papier za pomocą ołówka i gumki. Niedawno znalazłem plik kartek A4 i z uśmiechem na twarzy obejrzałem moje wszystkie prace: zniszczenie Sernpidala, oblężenie Gyndine, misję nad Myrkrem czy panoramę Yuuzhan’tara. Jako dziesięciolatek bez samokrytyki marzyłem, by ktoś kiedyś wydał wznowienia tychże książek, począwszy od Wektora pierwszego, a skończywszy na Szlaku przeznaczenia (dalej jeszcze nie zdążyłem przeczytać) z moimi ilustracjami ? wydawało mi się, że byłby to nie lada zaszczyt. Teraz, siedząc na podłodze i śmiejąc się z moich szkaradnych voxynów i ogniodmuchów, naszła mnie refleksja: dlaczego przestałem rysować? Wiadomo, nie każdy ma talent, a moje prace nie zaliczały się do najwybitniejszych, ale przecież mogłem rysować do przysłowiowej szuflady. Przestałem rysować, bo w końcu uznałem, że rzeczywiści mi to nie wychodzi, ale zabrałem się za coś, co uznałem za poważniejsze: pisanie. Fan-fiction to chyba najprężniej rozwijająca się dziedzina twórczości fanów na całym świecie; byłem święcie przekonany o swoim talencie pisarskim, a polonistka podnosiła moją samoocenę, wystawiając same piątki z wypracowań (cóż, nie zauważyłem, że większość moich kolegów ze szkolnej ławy też dostawało same piątki). Napisałem jedno opowiadanie, ale zaciąłem się w połowie. Zacząłem drugie… I też go nie skończyłem. W szóstej klasie rozpocząłem prace nad tworzeniem całkowicie nowego świata, gdyż akcja nowego dzieła miała rozgrywać się w galaktyce Yuuzhan Vongów podczas wojny cremleviańskiej, ale i tym razem nic nie wyszło, a czterdzieści pięć stron A4 przez długi czas leżały na dysku twardym, by w końcu zostać sformatowanymi. Zdałem sobie sprawę, że nie mam cierpliwości do takich rzeczy i nigdy nie napiszę czegoś dłuższego niż kilkanaście stron. Ostatnio znów mnie złapała wena i zacząłem kreować całkiem nowy świat i nowe realia, by zrobić podwaliny pod przyszłe opowiadania, ale wyszedłem ze świata Gwiezdnych wojen, opuszczając tym samym rejon twórczości fanów na rzecz twórczości własnej.

Dlaczego? Po co rysowałem to wszystko i bezsensownie pisałem? W jakim celu, skoro nic z tego nie ujrzało światła dziennego, nie mówiąc już o publikacji w internecie? Doszedłem do wniosku, że każdy fan jest tak bardzo związany ze swoim ukochanym uniwersum, że chce w jakiś sposób wnieść coś od siebie. Jeżeli człowiek umie rysować ? rysuje. Jeżeli potrafi pisać ? pisze. Inni rzeźbią, tworzą modele i kostiumy, śpiewają albo kręcą własne fanowskie filmy. Kacper Karcz z Legnicy (nick KAcpeross) opowiada na pytanie dotyczące rysowania: Rysuję, bo umiem, po czym dodaje: Wprowadzam postacie z ?Gwiezdnych wojen? w sytuacje jakie sam sobie wymyślę. Fani czasami czują się przygnieceni ciężarem rozbudowanego kanonu, w którym nie mogą znaleźć wszystkiego, co by chcieli, więc sięgają po ołówki, kredki i farby. Mogą w taki sposób wizualizować swoje myśli i wyobrażenia. Rysunki, nieważne jakie by nie były, nigdy nie oddadzą tyle, co opowiadania i dłuższe formy literackie, za czym idzie fakt, iż nie mogą tyle namieszać w ogólnie przyjętym kanonie. Radek Salamończyk z Włocławka (w fandomie znany jako Foleb), autor opowiadania Pogrom nad Cypharem, twierdzi, iż napisał swoją pracę pod wpływem weny twórczej i impulsu. Miałem taki motyw w głowie, który mnie nie opuszczał – przypomina sobie Foleb. Wszystko widziałem w głowie, niczym film, po czym tylko przelewałem to na papier, zamieniając obrazy w litery. W założeniu, Pogrom jest pierwszym opowiadaniem z cyklu, ale w kwietniu 2009 ucichły wszystkie informacje na temat kolejnych części. Niektórzy porzucają pracę umysłową i tak jak Tomasz Rewak z Legnicy (znany również jako Fixer) tworzą repliki rekwizytów i zbroi z Gwiezdnych wojen. Fixer na swoim koncie, a raczej w warsztacie, ma już mandaloriańską zbroję, pełny ubiór Człowieka Pustyni, szatę Jedi i rękojeść miecza świetlnego, a teraz pracuje nad projektami niekoniecznie związanymi z uniwersum Lucasa (twarzołap z filmów Obcy oraz insygnia admiralskie z serialu Battlestar Galactica. Na zadane pytanie, dlaczego robi to wszystko, odpowiada bez zastanowienia: Po prostu lubię to robić, sprawia mi to przyjemność. Poza tym miło jest popatrzeć na wszystko ze świadomością, że zrobiłeś to sam.

Jak widać, fani nie próżnują. Na forum Bastionu polskich fanów Gwiezdnych wojen co rusz pojawiają się nowe opowiadania, a Redakcja organizuje konkursy plastyczne, by promować młodych twórców. Większa część fanów tworzy lub tworzyła cokolwiek w przeszłości, chociaż nie każdy się teraz do tego przyznaje. Publikowane dzieła są różnie napisane, a autorzy mają zróżnicowane ambicje, ale prawda jest smutna: George Lucas nigdy nie włączy żadnej fanowskiej pracy, a tym bardziej pochodzącej od polskiego autora, do gwiezdowojennego kanonu. Prawdą jest to, że zorganizowano kilka konkursów (między innymi słynny Darth Who?), ale fani mają znikomy wpływ na losy tegoż uniwersum. Świadomość, iż tworzone przez nas prace nigdy nie zostaną kanonizowane nikomu jednak nie przeszkadza. Wystarczy wejść na forum Bastionu i zobaczyć, że Heavy Metal Mando dodał kolejne rysunki na swojego bloga, a Nadiru Radena opublikował kolejne opowiadanie. Wtedy trzeba tylko zaparzyć sobie herbatkę, rozsiąść się wygodnie w fotelu i doświadczyć, co twórcy chcą nam przekazać. A nuż zmotywuje nas to do stworzenia czegoś własnego?

Adnotacja

Wszystkie osoby cytowane w tekście wyraziły zgodę na publikację własnych wypowiedzi oraz danych personalnych. Esej brał udział w konkursie na artykuł prasowy organizowanym przez Bastion polskich fanów Gwiezdnych wojen.

Dołącz do dyskusji

Przed Wami druga część prologu rozpoczynającego Poza czerwoną linią mojego autorstwa. Przybliża głównych bohaterów i wprowadza w główne wydarzenie, wokół którego będzie oscylowała fabuła. Poprzednia część znajduje się tutaj. Z góry dziękuję za słowa konstruktywnej krytyki w komentarzach.

PROLOG
ZŁE SNY, część II

Zduszony okrzyk przerażenia rozległ się wśród pustych i ciemnych korytarzy w kurorcie wypoczynkowym Zjednoczonej Floty usytuowanym na skraju Otchłani. Była to ładnie wykończona gwiezdna stacja, w której stacjonowali wyżsi rangą oficerowie na urlopie, jednak aktualnie mieszkał tu jedynie dowódca, admirał John Caree, weteran galaktycznej wojny domowej.

Sześćdziesięcioośmioletni mężczyzna z biednej dzielnicy Denon City wybudził się natychmiastowo z koszmaru, który dręczył go od lat. Codziennie to samo: bitwa o system Beara i ucieczka J-Jedenastką, spełniając ostatnie życzenia CO. Teraz sam był admirałem, a jego UFS Atlantis stał się flagową jednostką Floty, jednak nie mógł się odpędzić od myśli o wojnie. Adm. Caree walczył w galaktycznej wojnie domowej po stronie Ziemi, mimo iż pochodził z Denonu. Nie zgadzał się z ideologiami buntowników i był zdecydowanym zwolennikiem przetrwania Trzech Republik, jednak sytuacja zmusiła go do podjęcia walki. Walczył o Or Bethan, bronił Ziemi podczas operacji Overlord i był ostatnim XO ERS Angela. Teraz był tylko starym człowiekiem w białym mundurze, którego jedynym obowiązkiem jest podpisywanie raportów z misji treningowych Floty.

Wojna skończyła się trzydzieści lat temu Traktatem Pokojowym na stacji Centurion, który ponownie zawiązał Trzy Republiki, a także utworzył Zjednoczoną Flotę, która miała w przyszłości bronić ludzkości przed zagrożeniami. Zmodernizowano okręty wojenne, wprowadzono nowe pancerniki klasy Celtic II, wciąż produkowano najnowsze myśliwce J-13, jednak admirał uważał, że Flota przestała być flotą w prawdziwym znaczeniu tego słowa.

Ach, jakże mu brakowało walk kosmicznych. Tego napięcia, tej adrenaliny. Odgłosu startujących myśliwców i dźwięku syren alarmowych na C2. Teraz mógł jedynie spoglądać na ekrany taktyczne, zastanawiając się nad wojskowymi teoriami i nakazywać wracać swoim ptaszkom do HQ.

Caree spojrzał na elektrowniczy zegarek. Trzecia nad ranem, jednak wiedział, że już nie zaśnie. Przeklęte koszmary. Zauważył, że na komunikatorze miga czerwona lampka, więc leniwie wstał i wyświetlił nagraną wiadomość. Wystarczyło przeczytać nagłówek, oznaczony kodem czerwonym, by wiedzieć, że dzieje się coś złego. Admirał natychmiast podniósł słuchawkę, wybierając numer Centrali Floty na pobliskim Konnorze, by dowiedzieć się więcej o niespodziewanym zdarzeniu.

Odpowiedziała mu jedynie cisza.

***

– Cień Jedenaście, wszystkie zielone.

- Dwunastka w pełni sprawny.

- Eskadra Cieni do szyku bojowego ? rozkazał CAG przez komunikator. Gdy tylko dowódca i jego XO utworzyli dziób formacji, kapitanowie nadlecieli, by zostawić miejsce młodszym oficerom. – Nasz cel: lotniskowiec terrorystów, Gwiazda Konnoru. Standardowa procedura: nalot, atak, powrót.

Dwanaście czarnych jak noc myśliwców bojowych J-13 wyleciało zza sterburty UFS Transgalactica. Zbliżali się do celu z prędkością bliską tysiącowi kilometrów na godzinę, zasypując napotkane po drodze wrogie kanonierki gradem laserowego ognia. Dowódca Cieni dał znać kliknięciem komunikatora, aby piloci rozproszyli się i wybrali własne cele.

Eskadra Cieni powstała na samym początku galaktycznej wojny domowej jako jedna z czterech eskadr na krążowniku ERS Mexico, jednak szybko stała się elitarną jednostką, w której skład wchodzili najlepsi ziemscy piloci. Stali się symbolem walki o wolność i demokrację, bohaterami, którzy ratowali świat przed złem, idolami wielu zwykłych, szarych ludzi. Po wojnie okazało się, że Cienie zniszczyły najwięcej maszyn wroga i wszyscy piloci otrzymali awanse i własne okręty, a eskadra, choć wciąż formalnie istniała, przestała prawidłowo funkcjonować. Dwadzieścia sześć lat po Traktacie na stacji Centurion pewien młody człowiek otrzymał zadanie utworzenia nowych Cieni. Kapitan Patrick Hope uformował nową eskadrę, z którą ćwiczył o czterech lat przy użyciu ostrej amunicji i bez symulatorów.

Dowództwo Floty wysłało ich, by zażegnali kryzys związany z Dziećmi Konnoru, nacjonalistycznymi terrorystami, którzy wciąż chcieli oderwać macierzystą planetę z konfederacji Trzech Republik. Okazało się, że dane Wywiadu są ? jak zwykle ? niekompletne i do akcji trzeba było włączyć krążownik UFS Transgalactic, bo terroryści zdobyli gdzieś przestarzały lotniskowiec i jeszcze starszy krążownik Celtic.

- Dwie kanonierki na ogonie, Tython ? krzyknął Horus.

- Już je zdjęłam ? odpowiedziała Coz-Con.

Trzy myśliwce utworzyły szyk bojowy w kształcie klina i zaatakowały mostek Gwiazdy Konnoru. Tymczasem dowódcy Cieni, Zephyr i Starborn, zaatakowali od bakburty, wysyłając rakiety udarowe w generatory tarcz ochronnych. Energetyczne osłony otaczające lotniskowiec opadły.

- Siła ognia na sto procent ? rozkazał CAG. – Rozwalmy skurwysyna.

Dwanaście J-Trzynastek wykonało identyczny manewr i zawróciło w kierunku rozpadającego się lotniskowca. UFS Transgalactic wycelował wyrzutnie rakiet atomowych w masywne płyty ochronne lotniskowca, jednak Eskadra Cieni zdołała unieszkodliwić okręt przed użyciem ciężkiej broni. Kolejna misja, kolejna dobrze wykonana robota. Piloci przyzwyczaili się do odnoszenia sukcesów, gdyż nie bez powodu byli nazywani najlepszą eskadrą we Flocie.

- Starborn, zbierz swoje skrzydło i wracamy do domu.

- Już się robi, dowódco.

Cała eskadra, bez najmniejszej rysy na czarnym lakierze, wylądowała w głównym hangarze lotniczym UFS Transgalactica. Natychmiastowo pojawili się ubrani w czerwone kombinezony mechanicy, którzy rozpoczęli standardowe procedury techniczne.

Major Patrick Zephyr Hope wyszedł niezgrabnie z myśliwca, schodząc po podstawionej drabince, po czym zdjął hełm i rozprostował ramiona. Trzeba przyznać, że J-Trzynastki może i były najnowocześniejszymi maszynami do zabijania, jednak projektanci zapomnieli o komforcie pilotów. Major Hope był CO Eskadry, Cieniem Jeden, a także CAG w FFW i to właśnie on zreorganizował Cienie przed czterema laty. Rozpiął lotniczy kombinezon, uważając, by nie zerwać insygniów majora oraz srebrnych nieśmiertelników.

Nagle poczuł ostry ból na prawym przedramieniu i zobaczył Starborn stojącą metr od niego z rękami w pozycji bokserskiej. Zauważył błysk w jej oczach i przyjął identyczną postawę.

- Zephyr, tamten pirat był mój! – krzyknęła z wyrzutem i uderzyła go w pierś. Hope uśmiechnął się łobuzersko i zablokował kolejny cios, wykręcając rękę pani major i unieruchamiając ją. Starborn, a raczej mjr Barbara Justin, była jego XO i przyjaciółką od czasów szkoły średniej i znali się lepiej niż ktokolwiek inny. Wiedział, że chciała zestrzelić jak największą liczbę piratów, by domalować na skrzydłach swojego ptaszka kolejne kontury wrogich statków.

- Majorze, będziemy mogli narysować ten lotniskowiec? – zawołał wychodzący z myśliwca kapitan Fresk.

- Razor, możemy go podzielić na dwanaście, jeśli tak bardzo ci na tym zależy ? odparł Zephyr, rzucając mokry od potu kombinezon do pobliskiego kosza. – Ja zamawiam kontury CIC!

Ja biorę FTL! A ja wyrzutnie atomówek! Cholera, zostają mi zestawy tarcz!

Major uśmiechnął się pod nosem, słysząc przekrzykiwanie się jego pilotów. Wykąpał się w koedukacyjnej szatni połączonej z hangarem jednym wąskim korytarzem, ubrał wyprasowany mundur oficerski, poprawił oficerskie insygnia i udał się na C2, by zrelacjonować komandorowi misję.

Gdy tylko doszedł na miejsce i spojrzał na jarzący się napis CIC, wiedział, że stało się coś złego. Na mostku panowała niespotykana cisza, coś, czego major nie doświadczył nigdy w życiu. Nie lubił C2, lecz zawsze, gdy tu przebywał, słyszał rozkazy CO, krzyki oficerów łącznościowych lub głośne obliczenia informatyków. Przyzwyczaił się, że mostek tętni swoim życiem, więc grobowa cisza zdezorientowała go. Gdy popatrzył na komandora Kareka zrozumiał, że stało się coś straszliwego.

- CAG melduje się, panie komandorze ? rzekł, salutując, a w tym samym momencie poczuł jak pancernik przyspiesza do FTL, a gwiazdy na przednim ekranie zamieniają się w świetliste smugi. Oficer odpowiedzialny za napęd dał podniesionym do góry kciukiem znak, że osiągnięto oczekiwaną prędkość, a komandor Karek szybko i niemal niezauważalnie otarł samotną łzę z prawego policzka.

- HQ na Konnorze nie odpowiada na nasze wezwania od wczorajszego wieczoru GST. Dzisiaj otrzymaliśmy wiadomość z Otchłani, że konnorańskie skrzydło Floty zostało zniszczone, a sam Konnor najprawdopodobniej został zbombardowany.

Majorowi ścisnęło gardło. Wiedział, że fraza został zbombardowany oznacza jedno: spuszczono atomówki. Jeśli sprawdzi się najgorszy scenariusz, zginęło jedenaście miliardów ludzi.

Jedenaście.

Miliardów.

Ludzi.

A jedyne, co mógł powiedzieć, to tylko ciche kto?

Dołącz do dyskusji